(Bayern München + Deutschland) und Ich = Fantastisch!!!

เอนทรี่นี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง

 

 

//จิ้มเบาๆที่รูป//

 

นำขบวนวันขอบคุณพระเจ้าโดยลูกชายสุดที่รักทั้งสอง นิโคไล และ ดิมิทรี

 

|| เค้าสัญญาว่าต่อจากนี้เค้าจะเอาเธอว์ทั้งสองออกมาให้บ่อยขึ้น || @_@

 

*อัพเดทลูกทั้งสอง*

 

นิโคไล : กลับจากรัสเซีย สิงสถิตอยู่ในห้องสมุด เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออก เห็นบอกว่า ถ้ามีคนที่ใช่พาออกไป ถึงจะยอม //อินี่เรื่องมาก - -"

 

ดิมิทรี : ล่องลอยไปทั่วฮอกวอตส์ สามารถพบเห็นได้ตามริมทะเลสาบและห้องสมุด กำลังรอคนรักกลับมา //บร๊ะ

 

-----------------------------------

 

เย้ 7777 views ซะที //ปลื้ม

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมบล็อกเล็กๆที่เต็มไปด้วยภาษาประหลาดๆนะคะ (-/|\-)

 

 

ดิมิทรี + นิโคไล ---- ขอบคุณครับ!! //โค้งสวยงาม

ก็กลับมาหลังจากผจญภัยไปกับเทอมแรกในชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว

ได้เรียนรู้ในเรื่องของการใช้ชีวิตตัวคนเดียว

ห่างพ่อแม่ ห่างพี่น้อง ห่างเพื่อนเก่า

มันก็ชวนให้เหงาไม่น้อยนะ

 

 

แสงสุดท้ายในแต่ละวันหลังเลิกเรียน เป็นสัญญาณบอกว่าต้าน้อยคงต้องทนเดียวดายไปอีกพักใหญ่ๆ

 

...................................................

 

ลอยกระทงปีนี้ ต้าน้อยก็ไม่ได้ออกไปไหน ได้แค่เล่นยิงพลุกับปล่อยโคมลอยสนุกๆกับเพื่อนๆ

แอบอิจฉาเพื่อนๆหลายคนของต้าน้อย...... มีคู่ไปลอยกระทง //พรากกก

 

อุณหภูมิที่เชียงรายก็ลดต่ำลงเรื่อยๆ ว่ากันว่าเคยลงจนเกือบ 0องศาก็เคยมีมาแล้ว

(บนดอยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ติดลบกันเลย) ก็เลยเล่นพลุกันไป หายใจเป็นไอไปด้วย

กลายเป็นว่าแยกไม่ออกแล้วอันไหนควันพลุอันไหนไอตอนเราหายใจ

 

 

โคมลอยเป็นร้อยลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บางอันดวงซวยโดนพลุยิงเข้าให้ บางอันซวยยิ่งกว่า เข้าไปชนกับเครื่องบิน (อันหลังล้อเล่น)

 

 

พลุบ้องกัญชา (ตั้งเอง ไม่รู้จะเรียกอะไร ) ยิงที่สนั่นหวั่นไหว เรียกเสียงอู้อ้าเป็นระยะ.... แต่ถ้าตั้งผิด แล้วบ้องเกิดล้มลงพื้น ฝูงชนแตกกระจายยิ่งกว่าผึ้งแตกรังพร้อมกับคำก่นด่าเบาๆ - -

 

 

F จงออกไป Aจงมา ปริญญานิติศาสตร์เกียรตินิยม!!!!!!!

 

 

.........................................

 

ส่งท้าย...

 

กลับเข้าหอพักมาพบว่า เนตกาก อยู่คนเดียว หนาวเหน็บ

ก็พาลจะร้องไห้คิดถึงบ้าน ก็เลยหาอะไรทำพิฆาตเวลา

 

 

ลุดวิกที่รักภาคขนมโมจิ!!!!! (ไม่เข้าใจความหมาย? หลังไมค์ได้)

 

.............หนาวขนาดนี้ก็อยากขอมีคนไว้กอดเหมือนกันนะ

 

แล้วใครล่ะ จะเป็นคนนั้น?

 

 

ลาล่ะจ้ะ การบ้านกม.อาญารออยู่

 

ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ท่านเทอญ

วันนี้ขอดราม่าหน่อยนะ

จขบ. โดนทิ้งโดยผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ

 

 

เสียงปืนดังลั่นขึ้นมา พร้อมกับเสียงตุบอันหนักหน่วง เมื่อร่างมนุษย์ทรุดลงกับพื้นพร้อมๆกับที่เลือดเจิ่งนองออกมาจากอกของหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่ง มีเสียงทุบประตูสนั่นก่อนที่จะเปิดผางออก ทุกคนกรีดร้องกับฉากที่เห็นตรงหน้าพร้อมกับกรูเข้ามาหมายจะช่วยหญิงสาวผู้เคราะห์ร้าย.... แต่สายเสียแล้ว วิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างทันทีที่กระสุนตัดขั้วหัวใจของเธอ             

                เมื่อรู้แน่แล้วว่าเธอไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีก ทุกคนก็พากันร่ำไห้ต่อการจากไปของเธอ ชายคนหนึ่งเพิ่งปรากฎตัวที่หน้าประตูห้องและมีใบหน้าที่ตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า...

                เผียะ... หญิงสาวที่มือเปื้อนเลือดคนหนึ่งเดินปราดเข้ามาตบหน้าชายหนุ่มที่ยังนิ่งอึ้งอยู่ด้วยความเสียใจ เธอร้องไห้ด้วยความทุกข์ระทมพร้อมกับตะโกนใส่ “แก เป็นเพราะแกที่ทำให้ไอ้ตินต้องตาย มึงทำให้เพื่อนกุตรอมใจ มึงก็รู้ว่ามันรักมึงมาก มึงหน้าด้านมากที่ทำให้เพื่อนกุเสียใจจนมันต้องฆ่าตัวตาย ความรับผิดชอบของมึงมันหายไปไหนหมดวะ ไอ้ซี!”

                “ไอ้นัท แกเอาอะไรมาพูดว่าฉันเป็นสาเหตุที่ให้ตินฆ่าตัวตายห๊ะ” ซีแย้ง แต่ก็ถูกตบหน้าอีกรอบ

                “มึงดูให้ดี ไอ้ซี” นัท ตะโกนทั้งน้ำตา มือชี้ไปยังร่างไร้ชีวิต “มึงดูที่มือมัน ถึงมึงจะบอกเลิกมันไป ขณะที่มึงไปม่อกับสาวอื่นของมึง แต่มันไม่เคยลืมมึง มันนึกถึงมึงเสมอ อ่านหนังสือเพื่อหวังจะช่วยมึงก่อนสอบ ถึงมันจะร่าเริง มึงรู้มั้ย ไอ้ตินมันต้องสู้กับความซึมเศร้าของมันโดยที่พวกกุช่วยมันไม่ได้เลย”

                ซี มองไปที่มือของติน.... นาทีนั้น น้ำตาก็เริ่มไหลรื้นที่ดวงตาของเขาขึ้นมา มันเป็นกรอบรูปอันหนึ่ง.... ที่มีรูปของเขาและตินคู่กันอยู่ วันแรกที่ทั้งสองคบกัน.... เขาทรุดลงและเริ่มร่ำไห้ให้กับชีวิตอีกดวงหนึ่งที่ไม่มีวันจะหวนกลับคืนมาได้อีก...

                “ติน.. เราขอโทษ ทำไมตินทำแบบนี้” ซีดึงร่างของตินมาไว้ในอ้อมแขน “เราขอโทษ เราน่าจะดูแลเธอให้มากกว่านี้ เราไม่ได้อยากให้เธอจากเราไปนะ....”

                “มึงเพิ่งจะคิดได้เหรอวะไอ้ซี เพิ่งจะสำนึกได้ตอนที่ไอ้ตินมันตายไปแล้วเนี่ยนะ คนอย่างมึงมันเลวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลย”

                ดูเหมือนทำนบน้ำตาจะถึงขีดสุด..... ซี อดีตคนรักของตินกรีดเสียงร้องโหยหวนด้วยหัวใจอันแหลกสลาย น้ำตาไหลร่วงลงบนกรอบรูปที่เขียนไว้ว่า... “Need You Now” ในรูปหัวใจ...สีดำ

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : บางครั้งคนเราก็มองหา "สิ่งที่ขาด" จนพลาด "สิ่งที่มี" และในบางครั้งก้เฝ้าหา "สิ่งที่ดี"........จน "สิ่งที่มี" นั้นหายไป

ปล. เรื่องนี้มาจากจินตนาการและความจริงของผู้เขียนเอง

ปปล. เป็นเรื่องสั้นที่่เขียนเป็นเรื่องแรก

ปปปล. ถูกใจก็ขอดราก้อนบอลหน่อยนะจ๊ะ